یه روزی تنگ غروب آسمون

داره کم کم باز دلم دیونه میشه خونه ی دل مثل یک غم خونه میشه

چشم من گریون تر از ابر بهارون اشک های من قد یک رودخونه میشه

یک روزی تنگ غروب آسمون میرم از شهر تو ای نا مهربون

دل نشسته در غروب ماتم تو عاشقی مرده دیگه تو عالمه تو

تو بمون با اون دل نا مهربونت من میرم با کول باری از غم تو

یک روزی تنگ غروب آسمون میرم از شهر تو ای نا مهربون

دل به زنجیر غم و غصه اسیر تا لب دریا میره تشنه میمیره

یا شب ها مهتابشو ابرا می دزدن یا روز ها خورشیدشو سایه میگیره

یک روزی تنگ غروب آسمون میرم از شهر تو ای نا مهربون

دل نشسته در غروب ماتم تو عاشقی مرده دیگه تو عالمه تو

تو بمون با اون دل نا مهربونت من میرم با کول باری از غم تو

یک روزی تنگ غروب آسمون میرم از شهر تو ای نا مهربون