میترسم از چشمام بخونی

نمیخواستم پس از اون آشنایی
یه روزی روی عشقم پا بذاری

منو با اینهمه مهر و محبت
توی شهرای غربت جا بذار

تو اما با کمند بی وفایی
منو تا شوره زار غم کشوندی

چشامو بستر رودخونه کردی
کنار جاده ی ماتم نشوندی

الهی بوته ی نفرت بخشکه
تو دشت پر گل اندیشه ی من

الهی رو نیاره کینه ی تو
به قلب پاک همچون شیشه ی من

اگه یه روز منو بازم ببینی
دلت میخواد تو رو بخشیده باشم

ولی میترسم از چشمام بخونی
هنوز از دست تو رنجیده باشم